Ćwiczenia wykorzystujące naturalne sytuacje:
Ćwiczenia usprawniające wymowę głosek sz, cz, ż, dż:
Ćwiczenia usprawniające głoskę r:
Ćwiczenia w formie zabawy:
Ćwiczenia usprawniające artykulację głoski s:
Wyrazistość naszych wypowiedzi zależy przede wszystkim od sprawności aparatu artykulacyjnego. Kiedy wymawiamy poszczególne dźwięki mowy, to towarzyszy temu poruszanie się warg, podniebienia miękkiego, języka oraz żuchwy. Wykonywane ruchy muszą być dokładne i uzyskiwane w określony sposób, w danym miejscu jamy ustnej. Na przykład realizując głoskę s, należy zbliżyć do siebie siekacze, co też możliwe wyłącznie przy prawidłowym zgryzie. Żeby poprawnie artykułować dźwięki, wymagana jest zatem zarówno sprawność mówiącego, jak i prawidłowa budowa aparatu artykulacyjnego.
Seplenienie (sygmatyzm) – polega ono na nieprawidłowej realizacji głosek zębowych (dentalizowanych): syczących (s, z, c, dz), szumiących (š, ž, č, dż) i ciszących (ś, ź, ć, dź). Rozróżnia się następujące rodzaje seplenienia:
Mowa bezdźwięczna to zaburzenia, które objawia się nieprawidłowościami w realizacji dźwięczności polegające na niewymawianiu głosek dźwięcznych oraz na zastępowaniu ich odpowiednimi głoskami bezdźwięcznymi bądź też myleniu obu szeregów. Wyjątkiem są tu samogłoski oraz spółgłoski sonorne: r, l, m, n, li, j, m, ń.
Rotacyzm (reranie) – wada wymowy polegająca na nieprawidłowej realizacji głoski r. Jej przyczynami może być budowa anatomiczna języka (np. zbyt krótkie wędzidełko, zbyt duży lub krótki i gruby język, rozszczep podniebienia miękkiego, ogólna mniejsza ruchomość koniuszka języka), brak umiejętności słuchowej rozróżniania głosek, nieprawidłowe wzorce wymowy z otoczenia.
Jąkanie jest zaburzeniem płynności, rytmu i tempa mówienia. Początek jąkania najczęściej ma miejsce w okresie tworzenia się umiejętności wypowiadania się całymi zdaniami, tj. między 2-3 a 7 rokiem życia.