Neurologopedia

Neurologopedia jest działem logopedii, zajmującym się diagnozą oraz terapią zaburzeń mowy u osób z uszkodzeniami neurologicznymi. Ta specjalizacja umożliwia prowadzenie terapii z pacjentami, którzy pomimo sprawnego aparatu mowy nie mówią bądź też utracili tę umiejętność.

Terapia neurologopedyczna to terapia zaburzeń mowy o złożonej etiologii. Obejmuje ona terapię mowy po upośledzeniach, uszkodzeniach ośrodkowego układu nerwowego, w przypadku zespołów genetycznych czy autyzmu, a także stymulację manualną w przebiegu porażeń nerwu twarzowego i jąkanie. Specjalista w zakresie diagnostyki i terapii neurologopedycznej pracuje z osobami, u których wykryto:

  • afazję,
  • alalię,
  • dysartrię,
  • autyzm,
  • zespół Aspergera,
  • zaburzenia czynności pokarmowych,
  • uszkodzenia i dysfunkcje układu nerwowego.

Cele terapii neurologopedycznej:

  • usunięcie wad wymowy;
  • wypracowanie odpowiedniego poziomu sprawności językowej;
  • nauczenie mowy osoby, która jej nie wykształciła;
  • przywrócenie mowy u osoby, która ją utraciła;
  • wyrównywanie opóźnień rozwoju mowy.

Terapia neurologopedyczna trwa zazwyczaj 60 minut wraz z omówieniem zajęć. Odbywa się ona od jednego do pięciu razy w tygodniu. W czasie jej trwania stosuje się różne techniki neurologopedyczne w tym: stymulację nadawania mowy (ekspresji słownej); reedukację czytania i pisma; stymulację procesów poznawczych w zakresie percepcji słuchowej, wzrokowej, czuciowej, myślenia, uwagi, koncentracji, pamięci i orientacji przestrzennej; stymulację odbioru mowy, czyli rozumienie mowy, w zakresie zdań prostych i złożonych, gramatycznie struktur składniowych, pojęć abstrakcyjnych; ćwiczenia z zakresu mowy zautomatyzowanej, procesu nazywania, procesu powtarzania, mowy dialogowej oraz opowieściowej. Terapia ta jest bardzo skuteczna, jeśli podejmują się jej profesjonalni neurologopedzi, dysponujący poszerzoną wiedzą teoretyczną oraz praktyczną na temat zaburzeń mowy pochodzenia neurologicznego.

Do logopedy bądź neurologopedy należy wybrać się, gdy rodzicom wydaje się, że dziecko mówi za mało; dziecko ma uszkodzony OUN (Ośrodkowy Układ Nerwowy), stwierdzony niedosłuch lub wadę wzroku, rozszczepienie warg i podniebienia, zespół wad wrodzonych; w przypadku nieprawidłowego przebiegu ciąży i porodu, kiedy dziecko miało niską liczbę punktów w skali Apgar; gdy osoba dorosła miała uraz czaszkowo-mózgowy, laryngektomię, udar mózgu lub mechaniczny uraz głowy; jest po operacji mózgu lub ma stwierdzoną chorobę neurologiczną (np. Parkinsona, Alzheimera). W przypadku terapii neurologopedzycznej najistotniejsze jest to, aby rozpocząć ją już od momentu wykrycia uszkodzenia i żeby prowadził ją doświadczony terapeuta.

Zostaw komentarz